Το καρναβάλι του Ρίο είναι ένα από τα πράγματα που πρέπει να βάλεις στόχο για την επόμενη χρονιά. Ειδικά αν είσαι άντρας
Η άτυπη πρωτεύουσα της Βραζιλίας είναι νούμερο ένα προορισμός για πολλούς ονειροπόλους ταξιδιώτες. Κάθε εποχή. Ο Φεβρουάριος και το καρναβάλι, σού δίνουν απλά μερικές αφορμές παραπάνω για να το πάρεις απόφαση. Γένους θηλυκού όλες.
Δεν θα κάνουμε ταξιδιωτική ανάλυση του Ρίο εδώ. Προσωπικά δεν έχω πάει στο Ρίο και είναι από τους διακαείς μου πόθους. Να ανέβω στο άγαλμα του Χριστού να δω την πόλη από ψηλά, να περπατήσω την παραλία της Copacabana και της Ipanema. Να φτάσω στο κοσμοπολίτικο Leblon και να φάω Feijoada, κρέατα σε μια churrascaria και churros βουτηγμένα σε σοκολάτα.
Να πάω βόλτα στις φαβέλες, να μπω με ένα αυτοκίνητο στην ενδοχώρα και να φτάσω στο Σάο Πάολο. Να καταφέρω να φτάσω μέχρι τα δάση και τους ποταμούς του Αμαζονίου.. ώπα ώπα ώπα ξεφύγαμε. Το Ρίο λοιπόν. Από το οποίο βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με εικόνες χρωμάτων, διασκέδασης, καρναβαλιού και κυρίως γυναικών. Που χορεύουν. Κάπως έτσι.
Και πείτε μας ρηχούς, πείτε μας απολίτιστους, αλλά αυτή η πανδαισία από Βραζιλιάνες να χορεύουν γυμνόστηθες πάνω σε άρματα, δεν μας αφήνει αδιάφορους. Δεν είναι το γυμνό το θέμα. Προφανώς και όχι. Γιατί το να ψάχνεις για γυμνό σε αυτή την παρέλαση είναι σαν να βλέπεις το American Pie για τα 15 δευτερόλεπτα γυμνού.
Ούτε οι ίδιες οι γυναίκες είναι το θέμα μας γιατί οι περισσότερες από τις βασίλισσες της κάθε ομάδας και σχολής που μετέχει στο καρναβάλι δεν διεκδικούν δάφνες ομορφιάς.
Η όλη ατμόσφαιρα της παρέλασης βγάζει κάτι το ιδιαίτερα ερωτικό. Όπως και να το κάνουμε. Ποιός ασχολείται με τους λιλιπούτειους καρναβαλιστές του Μοσχάτου;
Έλα, φτάνει..
oneman.gr
Η άτυπη πρωτεύουσα της Βραζιλίας είναι νούμερο ένα προορισμός για πολλούς ονειροπόλους ταξιδιώτες. Κάθε εποχή. Ο Φεβρουάριος και το καρναβάλι, σού δίνουν απλά μερικές αφορμές παραπάνω για να το πάρεις απόφαση. Γένους θηλυκού όλες.
Δεν θα κάνουμε ταξιδιωτική ανάλυση του Ρίο εδώ. Προσωπικά δεν έχω πάει στο Ρίο και είναι από τους διακαείς μου πόθους. Να ανέβω στο άγαλμα του Χριστού να δω την πόλη από ψηλά, να περπατήσω την παραλία της Copacabana και της Ipanema. Να φτάσω στο κοσμοπολίτικο Leblon και να φάω Feijoada, κρέατα σε μια churrascaria και churros βουτηγμένα σε σοκολάτα.
Να πάω βόλτα στις φαβέλες, να μπω με ένα αυτοκίνητο στην ενδοχώρα και να φτάσω στο Σάο Πάολο. Να καταφέρω να φτάσω μέχρι τα δάση και τους ποταμούς του Αμαζονίου.. ώπα ώπα ώπα ξεφύγαμε. Το Ρίο λοιπόν. Από το οποίο βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με εικόνες χρωμάτων, διασκέδασης, καρναβαλιού και κυρίως γυναικών. Που χορεύουν. Κάπως έτσι.
Και πείτε μας ρηχούς, πείτε μας απολίτιστους, αλλά αυτή η πανδαισία από Βραζιλιάνες να χορεύουν γυμνόστηθες πάνω σε άρματα, δεν μας αφήνει αδιάφορους. Δεν είναι το γυμνό το θέμα. Προφανώς και όχι. Γιατί το να ψάχνεις για γυμνό σε αυτή την παρέλαση είναι σαν να βλέπεις το American Pie για τα 15 δευτερόλεπτα γυμνού.
Ούτε οι ίδιες οι γυναίκες είναι το θέμα μας γιατί οι περισσότερες από τις βασίλισσες της κάθε ομάδας και σχολής που μετέχει στο καρναβάλι δεν διεκδικούν δάφνες ομορφιάς.
Η όλη ατμόσφαιρα της παρέλασης βγάζει κάτι το ιδιαίτερα ερωτικό. Όπως και να το κάνουμε. Ποιός ασχολείται με τους λιλιπούτειους καρναβαλιστές του Μοσχάτου;
Έλα, φτάνει..
oneman.gr